Има денови кога сè изгледа толку брзо. Часовите се заматуваат еден во друг, лицата минуваат како сенки и забораваме дека животот не се мери според она што го постигнуваме, туку според она што навистина го доживуваме. Во ова брзање, забавувањето станува чин на тивок бунт, начин да го вратиме ритамот на сопственото чукање на срцето.…
Уметноста на забележувањето. Каков благослов, а? Шетајќи по улицата и слушајќи ја гласната музика што доаѓа од автомобилскиот стерео уред… тој топол јунски ветрец што удира во задниот дел од вратот. И што можете да видите? Сите состојки на летото полека излегуваат… деца кои бараат сладолед штом ќе ја почувствуваат сончевата светлина. Како и секој…
Имаше време кога хартијата имаше тежина. Мастилото остануваше. Ги обележуваше вашите раце, вашиот ден. Сега ни се лизга, осветлено од екранот, бесконечно, заборавливо. Во Македонија, печатените материјали не умираат гласно. Се проретчуваат тивко. Помалку страници, помалку киосци, помалку причини да држиме нешто вистинско. Наместо тоа, ние скролуваме. Консумираме побрзо отколку што можеме да почувствуваме. Сè…
Не би го прочитал овој едиторијал пред неколку години. Тогаш не би читал уреднички текстови, воведи, белешки од авторот... Секогаш бев премногу нестрплив да скокнам директно во статијата што сакав да ја прочитам. Мислам, зошто да читам за тоа што се случува зад сцената? Со текот на времето и искуството, светот околу нас се менува,…
Кога последен пат размислувавте за тоа што, всушност, консумирате? Секој ден сме бомбардирани со вести и реклами, што нè тера да се чувствуваме сè повеќе одвоени од нашите емоции. Закопани под кампањи за најновиот микро тренд, го гледам мојот мозок како вреска за помош - преплавен од сите лоши вести. Значи, бегањето во безбедноста на…
⭐Леа: Животот во Скопје е толку различен. Непредвидлив. Изненадувачки. Понекогаш ми ја одзема целата волја и сила. Сепак, толку е убаво. Луѓето, културите, различните начини на живот. Сите нови работи што ги правам и гледам ме менуваат на начини што никогаш не сум ги очекувала, па затоа и толку многу уживам во овој процес. 😈Луна:…
Додека некои слават Нова Година или Божиќ - еден тивок, несмасен вид му се заканува на светот: „Woodcrawlers“. Тие не се животни. Тие се високи, тивки и се движат без ред. Тие имитираат гласови и се кријат околу дрвја, станувајќи дел од нив. Шумата се затишува неприродно кога се блиску. Кога одите во шума, таа…
Кога патувате на некое ново место и започнувате нов живот, нова работа, градите нови односи, секогаш ќе ве следи една константа: работите ќе се променат. Откако пристигнав во Македонија, тоа е она со што најмногу се борам. Постојано си велам дека сакам да откријам што е можно повеќе во оваа една година, да бидам отворена,…
Здраво и добредојдовте во ноемвриското издание на „ВОИСЕС“, Овој месец, за жал ќе се збогуваме со двајца долгорочни волонтери во ВЦС. Јас сум Касандра, исто така долгорочна волонтерка, и гледањето како волонтерите си заминуваат е секогаш горчливо-слатко, особено Тери и Клои, последните од времето кога првпат дојдов тука. Во овој едиторијал, тие ги споделуваат своите…
Како што воздухот станува поладен и лисјата почнуваат да паѓаат, се потсетувам дека и моето време тука полека, но сигурно завршува. Всушност, иако сè уште ми се чини нереално, тука сум веќе речиси 11 месеци. Живеењето во Македонија е нешто за кое никогаш не би поверувала дека ќе се случи, дури и ако ме прашавте…
Откако пристигнав во Македонија, почувствував мала промена во мене. Можеби е начинот на кој луѓето ми ги отвораат вратите без двоумење, или како само една пијачка може да ги претвори странците во нешто поблиско. Добредојдето што го добив овде беше повеќе од учтивост, се чувствува како вистинска покана за припадност, да бидам дел од ритам…
Секако бев свесен дека Европскиот Младински Олимписки Фестивал (EYOF), што се одржа во Скопјe од 20 до 26 јули, ќе ме научи нешто како олимписки волонтер, но, настанот ги надмина моите очекувања. Целата недела ја поминав во салата каде што се одржуваа натпреварите во теквондо, што ми овозможи да видам свет за кој претходно не…
Во април, седев на кампусот во Анкара, размислувајќи за плановите за летна пракса. Немав поим дека за само неколку недели, сè во мојот живот ќе се промени. Додека ги разгледував универзитетските програми, наидов на тримесечна можност за волонтирање во Скопје, Македонија. Во тој момент сфатив дека нешто важно ме чека. Ова беше мој сон уште…
Надежта е глуварче – и глуварчето е тоа. Приказната за сè си го продолжува својот тек така што најмалото, најситно семе од него е носено и однесено од раниот летен ветрец. И покрај неговиот сосема незабележителен изглед, тенкото семе поседува тајна супермоќ: може да се вкорени дури и на најневеројатните места под најсуровите и најзабранетите…
Давид: Како што моето време во Скопје полека се приближува кон крајот, природно почнувам повеќе да размислувам за моето волонтерско патување. Сопнувајќи се на можноста, борејќи се да напишам апликација, случајно пропуштајќи го интервјуто (благодарение на мојата лоша проценка на временските зони) и пристигнувањето на аеродромот… сето ова изгледа како да се случило пред еден…
Почитуван читателу, Птиците цвркотат, водата ја бранува планината, ветерот минува низ дрвјата и го чувствуваш сонцето како ти го грее лицето. Дојде пролетта, а со неа и (ново) издание на ВОИСЕС полно со инспиративни идеи. За мене, пролетта е период за повторно поврзување со природата, да се излезе надвор, но и време полно со инспирација,…
初春風 無常迅速 春終わった Здраво читателу, доаѓа уште една пролет. Претпоставувам дека си изненаден што го читаш ова, а не е на Word. Не зборувавме многу во последно време, нели? Животот стана виор на околности кои постојано се менуваат. Иако отсекогаш беше вака. Промената е константа. Промената никогаш не се менува. Следниот пат повторно ќе се…
Пред точно една година, во февруари 2024 година, бев на Карипски карневал во Монпеље, славејќи го почетокот на Великиот пост. Целосно нурнат во карипско опкружување. Кој можеше да замисли дека една година подоцна нема да можам да одам на карневалот, затоа што буквално ќе бидам во ДРУГА ЗЕМЈА? Земја која ми беше сосема непозната и…
„Верувај во себе, сè ќе биде во ред“ Така си велев во авионот додека летав кон Македонија. И морам да признаам - се излажав… да… Не е само „ок“, туку сè е НЕВЕРОЈАТНО (знам, те исплашив). Ако не го речам ова и кога ќе се вратам дома - ќе излажам и тоа лошо! Многу сум…
Се сеќавам кога го добив мојот прв е-маил со покана да пишувам за „Воисес“. Сè уште бев дома во Полска и нетрпеливо ја чекав мојата виза. Сега сум од другата страна на екранот и веќе имам објавени неколку свои статии. Мојот дом? Па, поминаа три месеци откако почнав така да ја нарекувам Македонија. Преселувањето овде…