На почетокот на јуни се состанавме на обука за отпорност во рамките на програмата „Еразмус+“ – луѓе од Македонија, Србија, Турција, Словенија, Исланд, Романија и од Италија. Ги поминавме деновите правејќи различни уметности, движење, прошетки во природа и, искрено, многу разговори, обидувајќи се да сфатиме што всушност значи „резилиентност” кога навистина ќе седнеш со тоа, а не само ќе го фрлаш зборот наоколу.

Седум земји, многу различни позадини, но некако сите завршивме кружејќи околу истите прашања. Тоа е, мислам, поентата на овие тренинзи – помалку седење во соба и слушање предавања, повеќе правење работи заедно и потоа разговарање за она што испливало на површина.

Првиот ден или два беа воглавно вежби за да се отвориме кон себе и кон другите. Во еден момент цртавме дрва – корени, стебло, гранки, бурите што нè погодуваат – како начин да ја мапираме нашата сопствена отпорност. Исто така, имавме и тивки прошетки во парови каде собиравме предмети од природата по патот, што немаше никаква смисла во моментот, но подоцна ми се покажа дека сепак имало значење. Во еден момент секој седна сам и се сети на својата животна приказна, претворувајќи ја во уметност, што за некои од нас влијаеше посилно од очекуваното. Правевме и вежба за доверба во парови, водејќи се едни со други користејќи само раце, а потоа сменивме партнери за да разговараме за тоа како се чувствувавме, за разговорот да не биде пристрасен од личноста со која само што го направивме тоа. Тој ден заврши со тоа што секој направи колаж за тоа кој е и што сака да стане.

Андреј, еден од учесниците од Романија, добро го сумираше тоа подоцна: „Беше добар и креативен ден. Научивме многу за себе, се доближивме малку повеќе едни со други, и најмногу правевме работи со нашите раце… до следен пат!”

Имаше и цел ден посветен на соматска телесна терапија, нешто што некои од нас никогаш претходно не го пробале. Одеше во фази – прво само поврзување со себе, потоа со партнер, па целата група работејќи заедно и поддржувајќи се физички едни со други. Сосема поинаков пристап од цртањето/разговорите порано, но некако се се вртеше околу истата обединувачка тема – резилиентност.

Во последните неколку дена почнаа да се чувствува поинакво чувство, на добар, но, тажен начин. Имавме сесија за Youthpass и средување хартии за рефундации (не баш најзабавниот дел, но неопходен), потоа затворен круг каде секој што сакаше можеше да исчекори напред, да стави капа за роденден, и само да добие комплименти од сите пред да ја пренесе на следниот. Потоа – индиска храна за ручек, прошетка до водопад кој беше леден, но сепак вредеше, и за крај уште една меѓукултурна вечер со скара и караоке што трееше далеку по полноќ. Збогувањето на крајот не се чувствуваше баш конечно, повеќе како “ќе се видиме наскоро.”

Не сум сигурен дека постои една чиста лекција што може да се извлече од сето ова, но мислам дека она што остана кај повеќето од нас е дека навистина ја почувствувавме отпорноста во тие денови, наместо само да зборуваме за концептот. И покрај сè што секој од нас лично го понесе, си заминавме со вистински конекции низ седум земји – што, на крајот на денот, е она што овие тренинзи се обидуваат да го постигнат.

Андреј Глигоров

Андреј учествуваше на обука „Let’s get resilient!“ во Тополовец, Словенија, организирана од MC Dravinjske Doline.